ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΟΥΓΑΣ

Υπάρχει μια τάση να θεωρούμε δευτερεύουσας σημασίας την παθολογία του σώματος και ότι η ψυχολογική στάση στις πιέσεις και το stress είναι το αίτιο για τη θεραπεία και πρόληψη για την ασθένεια. Αυτή η θεώρηση πιθανόν να αποτελεί μια προσπάθεια αντιστάθμισης σε όλο αυτό που βιώνουμε στις μέρες μας που επικρατεί ο υλισμός και η υποβάθμιση της ζωής σε αυτό που είναι χρήσιμο για την επιβίωση. Μέχρι ένα σημείο υπάρχει αλήθεια, η στάση απέναντι στη ζωή έχει πολλές φορές επιπτώσεις στην οργανική παθολογία και μια θετική στάση βοηθά στη διατήρηση της υγείας. Όμως στην πραγματικότητα και σαν ζωντανές υπάρξεις, δεν βιώνουμε μόνο χαρά, ικανοποίηση, αποδοχή ή επιτυχίες. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε και τις αντίθετες καταστάσεις που προκαλούν θλίψη και απογοήτευση, απόρριψη και αποτυχίες. Η ασθένεια εντάσσεται μέσα στη ζωή ανεξάρτητα από τις ψυχολογικές μας προσπάθειες. Η Ολιστική θεώρηση δεν βλέπει τη ψυχή ανεξάρτητα από το σώμα, «δεν βλέπουμε ψυχές να περπατούν στους δρόμους, βλέπουμε αν...

Μπορεί να αλλάξουμε κοινωνικό περιβάλλον κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια εντυπωσιακή αλλαγή της προσωπικότητας και η εμφάνιση ενός χαρακτήρα τελείως διαφορετικού.  Κάθε περιβάλλον έχει τις δικές του απαιτήσεις και προσδοκίες από το άτομο που προσπαθεί να εκφραστεί και να επιτύχει τους στόχους και τις φιλοδοξίες του μέσα σε αυτό.  Στις διάφορες πτυχές της ζωής στη δουλειά, στην οικογένεια, στον ομοιοπαθητικό!, πρέπει να πάρει κανείς μια στάση που τις περισσότερες φορές είναι διαφορετική. Μπορεί κάποιος στη δουλειά του να είναι πολύ δραστήριος, έξυπνος, ισχυρογνώμονας και πεισματάρης, ίσως και αδίστακτος, ενώ στην οικογένειά του να εκφράζει έναν τελείως διαφορετικό χαρακτήρα ενός πράου, ήπιου συνεργάσιμου και ίσως αδύναμου ατόμου. Ποιος είναι τελικά ο χαρακτήρας αυτού του ανθρώπου; Έχει πραγματικά μια ατομικότητα, που εκφράζεται, ή μήπως είναι οι περιστάσεις αυτές που τον καθορίζουν;  Στην ατομικότητα κάποιος λειτουργεί ανεμπόδιστα και ξεκάθαρα ανεξάρτητα από τις καταστάσει...

  Ένα λουλούδι πριν ξεδιπλώσει τη μοναδική του φύση θα πρέπει πρώτα να προσαρμοστεί και να αναπτυχθεί στο έδαφος που φυτεύτηκε. H προσαρμογή δεν επιτυγχάνεται μια φορά και για πάντα, αλλά είναι μια διαδικασία που χρειάζεται συνεχή ανανέωση και αυτό το απαιτεί η συνεχής ροή της ζωής που διαρκώς μεταβάλλεται.  Στον άνθρωπο, το έδαφος είναι ο εσωτερικός του κόσμος με τα ιδιαίτερα ψυχολογικά χαρακτηριστικά. Για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις εξωτερικές αναγκαιότητες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο θα πρέπει να προσαρμοστεί και στο δικό του εσωτερικό κόσμο, να βρίσκεται σε αρμονία με τον εαυτό του. Αλλά και αντίστροφα, πετυχαίνει την αρμονία με τον εαυτό του όταν προσαρμόζεται στις εξωτερικές συνθήκες.  Η ζωντανή ύπαρξη είναι το ξεδίπλωμα της ιδιαίτερης φύσης και η ανάπτυξη με την χρησιμοποίηση στο έπακρο των δυνατοτήτων της και αυτό αναζητά ο άνθρωπος για την ολοκλήρωση και την ευτυχία. Όμως συναντά εμπόδια μέσα από συγκρούσεις , που είναι μια κατάσταση αναποφασιστικότητα...

  Προβολή είναι μια αυτόματη διαδικασία όπου τα περιεχόμενα του ασυνειδήτου κάποιου αποδίδονται στους άλλους. Όπως ακριβώς έχουμε την τάση να υποθέτουμε ότι ο κόσμος είναι όπως τον βλέπουμε, έτσι υποθέτουμε αφελώς ότι οι άνθρωποι είναι αυτό που φανταζόμαστε πως είναι. .. Όλα τα περιεχόμενα του ασυνείδητου μας προβάλλονται συνεχώς στο περιβάλλον μας, και μόνο αναγνωρίζοντας ορισμένες ιδιότητες των αντικειμένων σαν προβολές ή είδωλα μπορούμε να τα διακρίνουμε από τις πραγματικές ιδιότητες των αντικειμένων. .. Χωρίς καμιά επιφύλαξη , βλέπουμε πάντα τα δικά μας ανομολόγητα λάθη στον αντιτιθέμενο μας. Εξαιρετικά παραδείγματα βρίσκουμε σε όλες τις προσωπικές φιλονικίες. Εκτός κι αν κατέχουμε έναν ασυνήθιστο βαθμό αυτογνωσίας, δεν θα αντιληφθούμε ποτέ τις προβολές μας, και πρέπει πάντα να υποκύπτουμε σε αυτές, γιατί ο νους στη φυσική του κατάσταση προϋποθέτει την ύπαρξη τέτοιων προβολών. Είναι φυσικό και δεδομένο να προβάλλονται ασυνείδητα περιεχόμενα. Προβολή σημαίνει την απο...

Σύμφωνα με τον Jung   η προσωπικότητα αποτελείται από ένα εγώ και από κάποιον αριθμό από νησιωτικά συμπλέγματα. Έργο της ψυχανάλυσης είναι να δημιουργηθεί ένα προγεφύρωμα προς την ενδοχώρα του εγώ, που είναι ένας πιο ικανοποιητικός χώρος να ζεις, αντί στο « νησί της ευτυχισμένης νεύρωσης » (όπως το περιέγραψε ένας ασθενής του Jung ),   και ταυτόχρονα να κάνεις φιλίες με τα ζώα, τα ένστικτα στο ασυνείδητο. Αυτό μπορεί να συμβεί στην ψυχανάλυση μέσω της προβολής . Σε ένα τυπικό θεραπευτικό πλαίσιο, η προβολή των ασυνείδητων περιεχομένων είναι γνωστή ως μεταβίβαση : το προγεφύρωμα του αναλυόμενου, η ασυνείδητη ακόμα θεραπευτική «απάντηση», προβάλλεται στον αναλυτή, του οποίου η απόκριση ονομάζεται αντι-μεταβίβαση . Είναι ένα τέχνασμα. Ο αναλυτής γνωρίζει τόσο ότι αναμένεται να θεραπεύσει, όσο και ότι δεν μπορεί. Πιο πολύ μπορεί να εξαπατηθεί και να πιστέψει ότι μπορεί. Η μεταβίβαση είναι τόσο πολυκέφαλη όσο η μυθική Λερναία Ύδρα και έχει τόσα πλοκάμια όσα ένα χτα...